- 6 -
Nee! Niet doen. Gewoon genoegen nemen met niets, de eerste tijd.
Eerst de ellende herstellen, daarna beter verder.
Wouter stond op. Huiverend van de natte kou, en toch van binnen warm bij de
herinnering aan die wonderlijke mevrouw Groenedijk met haar engelvlinders.
'Haat je vader je? Nee, dat klopt niet met wat je zegt. Hij is bezorgd om je, hij
wil blijkbaar vasthouden aan de hoge dunk die hij van je heeft, dus is hij door
de teleurstelling nu erg kwaad, maar als hij je zou haten, zou hij inplaats van
kwaad te zijn, leedvermaak hebben.'
25 december
Je kan jezelf nog zo wijsmaken dat de ene dag gelijk is aan de andere, en dat
Kerst voor het grootste deel niet anders is dan een commercieel verzinsel van
de winkeliers, toch voelde het eenzaam, om juist deze dag alleen te zijn.
Wouter hield het niet uit in het kleine kamertje dat hij nu huurde. Het was de
helft goedkoper dan het vorige, maar zo piepklein dat hij, als hij in het midden
van z'n kamer zat, hij zonder op te staan alle muren met zijn handen raken
kon.
Nou ja, een pietsie overdreven was dat wel, er paste tenslotte ook een bed in.
't Was natuurlijk fijn dat z'n huurschuld afbetaald was. En nog meer dat hij een
herkansing kreeg voor z'n studie. Dat kostte hem wel een jaar, maar goed, als
hij dit jaar besteedde aan geld verdienen om zijn schulden af te lossen, en om
de studie voor te bereiden voor volgend jaar, dan kon het best lukken allemaal.
De schulden die hij bij Bertus gemaakt had, waren nog niet afbetaald, maar dat
zou ook vast in orde komen als hij deze spartaanse manier van leven nog een
poosje vol kon houden. En Bertus kon hoog of laag springen, naar de gokhal
ging hij niet meer.
Wouter deed zijn jack aan en ging naar buiten. Alles beter dan hier te zitten
|
